De ongekroonde koning van de Vogelenmarkt
Van Gust Van Brussel
De ongekroonde koning van de Vogelenmarkt
De Vlaamse zomers gingen voorbij zoals dat meestal gebeurde, half verzopen in de kletsende regen waaraan geen einde kwam of half gebakken in een gloeiende zon. De mensen van 't stad zoals die van Antwerpen zichzelf noemen, trokken zogauw ze een dag vakantie hadden naar de Noordzeekust om er de verse garnaal van Zeebrugge te eten, scharrekes van Nieuwpoort of mosselen uit Ierzeke. Die een mond Frans konden klappen, al was het keskejevoe, reden naar de Ardennen om er rauwe hesp van de streek met omeletten of vers geplukte paddestoelen naar binnen te werken Als zij met vrienden kaarters bij het manillen een pot hadden gespaard, dienden die centen om bij de Walen hun buikske eens goed rond te eten op een gastro-nomisch weekend met zes gangen. Daar hielden ze dan dagen aan een stuk koppijn en een overladen maag aan over waar aspirine en maagzout goed voor waren. Als ze met een serieus stuk in hunne frak terugkwamen, dan trokken de feestvierders met schele ogen naar de doktoor om een briefke om een paar dagen uit te blazen, van hem los te krijgen. Daar hoorde natuurlijk wel wat smoelentrekkerij bij die de meeste doktoors rap begrepen. Zogauw ze hun betaald verlof hadden getrokken, vlogen ze in charters zover de portemonnaie het toeliet om er in de goddelijkste vakantieoorden uit hun reiscatalogen, hun verlofgeld tot de laatste cent op te doen. Veel was niet genoeg! De tijd van arm Vlaanderen was iets van overgrootvader. Er reden geen beestenwagens meer naar de koolputten van de Borinage gelijk jaren geleden en het kappen van de bieten in Frankrijk aan een hongerloon dateerde uit de oude tijd van voor de laatste Wereldoorlog. Het was allemaal veel plezanter geworden in 't stad van Brabo. Wie nog geen foto's had gemaakt van het Alhambra in Granada, van Antalya in Turkije of van de Sfinks van Egypte was maar een grote sukkelaar. Er leefden ondanks de welvaart toch nog heel wat mensen in Antwerpen die nooit meer hadden gezien in hun leven aan rariteiten dan de Lievekeshoektunnel.
huis voeren paar dagen rijkevorsel blijven totdat vrouw teruggebracht zal hart allez wie zegde hoek heel erg rik centiemen grond hele goeie mens .maar weet dochter kan handje toesteken marilou elodie niks gezegd als gedaan hebben eten zou ik geren u allemaal linkeroever willen gaan geraakte stilaan positieven auto's we zullen geraken zaten twee banken groot anker grote hemelkoepel fijne te ondergaan alleman tot rust heeft altijd gebracht op wereld al wat hoofd krijgt stillekesaan witte kleur overkant glommen sierlijke toren kathedraal stond fraai beschenen met gele lichten overal zaagt silhouetten kerken boerentoren andere hoge gebouwen tussen hen lag zwart glinsterend hoorden slokken water frisse wind opzetten windstoot uw gezicht gelukkige plooi trekt verdriet ervan afveegt kwam glans maanlicht log gevaarte verte nadergeschoven lichaam gezien gedurende bestaan nooit kloeg zoveel meegemaakt had toch zodanig sterk zichzelf ieder tempeest iedere catastrofe volgende morgen reinste zonlicht brabo fosfoorgroen deed opvlammen eigengereide antwerpen oevers haar schone glimlach was bladstil bij alleen trompte nu en dan donkere die naderschoof over schelde staarde uit iets geest bleef ankeren dat ondanks zweem geluk in zijn ogen bracht winter wordt een kinneke geboren sus stillekes melanie drukte zich dicht tegen hem aan alles komt weer goed pa zei margriet ge zult het wel zien - 't is er ene voor hessennatie stelde zilveren vast ze keken boot na alsof hij wensen verder droeg naar de kade van hun stad.
E I N D E