Levenservaringen van een oude man
Van Gust Van Brussel
Mijn vrouw was de laatste tijd niet spraakzaam. Als ik erover nadenk, is ze de laatste twee jaar op zichzeIf gekeerd gaan leven. lk had geen enkel bezwaar tegen de ontzettend hoge prijs van de antihormonen. Mijn raad? Niet te nemen. Maar vrouwen moet je zelf laten beslissen. Dat is steeds zo geweest. Bij mensen van tachtig hebben medicijnen zeer weinig invloed op een uitgezaaide kanker. Dat meende mijn neef dokter. De man is nog jong, maar helemaal niet dom. Ik loop mij weer te ergeren aan de vieze smaak van de bedorven lucht. De ganse weg langs het park naar de Porta di Roma stinkt naar de vervuiling. Je vraagt je af hoe de vogels het daarboven in het lover uithouden. Nu moet ik plaats maken voor kinderen. Zij leven zodanig opgesloten in hun wereldje dat ze mij niet eens opmerken. Ik loop dan maar op de weggezakte zijkant van het zandpad. De stortbui van eergisteren heeft een gedeelte van de parklaan weg gespoeld. Er kuiert een nurse achter hen aan met twee jengelende jongetjes. Kinderen van de rijke juweliers die bij de poort gevestigd zijn. Die hebben nog meiden met een witte muts en een gestreepte grijze jurk tot over de knieën. De jongens willen naar het miniatuurtreintje en naar de gelatiman. Het zijn dezelfde kinderen als de jeugd die hier duizend jaar geleden in het park van Milaan rondliep.
Eentje, een kleuter aan de hand van grote zus, loopt me een eind voorbij en draait zich plots om. Een groene dinosaurus in zijn hand. Het lijkt erop dat hij me bang wil maken. Op mijn ouderdom ben ik niet meer bang voor dinosaurussen. Dat zal hij pas later begrijpen. Misschien heb ik naar het agressieve ventje gelachen. Om hem geluk te wensen met zijn Jurassic Parkbeest. Ik besef niet precies wat ik daarnet deed. Er lag een dode merel op de weg met uit gestrekte vleugels. Net een vogelchristus. Daar keek ik naar. Dat weet ik zeker. Alles gaat zo vlug aan me voorbij.
Peter Motte in 'De Tijdlijn'
Met "Het laatste Fresco" heeft Gust van Brussel een van de beste boeken geschreven die ik de laatste maanden heb gelezen.
Natuurlijk klinkt zo'n uitspraak niet overtuigend als ze niet in de nationale krant wordt gepubliceerd of in een belangrijke literair tijdschrift, maar late we wel wezen: het boek heeft veel kwaliteiten.
Elsie Laes in 'Wel' Universitaire werkgroep literatuur en media
Gedurende de eerste dertig bladzijden komt de roman wat haperend op gang alsof de auteur worstelt met het vinden van de juiste stijl en zinsbouw, nadien ontvouwt hij zich tot een vlot meeslepend meesterwerkje....
... dat zijn echte waarde daarentegen ontleent aan de pure eenvoud van het sterke, aangrijpende en prachtig geschreven relaas van de oude man die zich compleet verloren voelt na het overlijden van zijn geliefde, zijn steun en toeverlaat sinds jaren, en die besluit: '...zo denk ik nu. Eindelijk. Omdat ik geen reden meer voel tot leven. Ik wil naar haar toe. Waar ze ook is, is zal haar vinden'. (blz. 129)