Van Gust Van Brussel
De jonge Oostenrijkse soldaat Johan Marthaler had geen greep meer op de realiteit. Zijn leven sijpelde weg, terwijl de boot op en neer ging in de golven. De storm gierde. De planken van de kajuit kraakten. Hij lag vast- gebonden op een brits. In Polen was hij haast een held geweest. Het bleef in zijn kop rondspoken. Wat in die kleine Poolse kerk gebeurd was, had niemand kunnen voorzien. Omdat het allemaal zo vlug gebeurde. Uit de deur van de sacristie viel een schot. In een flits zag hij hoe de polak aanlegde. Hansel viel achterover met een kogel in zijn kop. Wat kon je meer doen dan zorgen datje niet bij Hansel op de vloer terechtkwam? Kerk of geen kerk. Toen hij vuurde, zag hij de Pool neervallen en bloed spuwen! Op enkele meters voor hem! Zeg me watje doen moet, als het om je vel gaat! Dat moet de Pfarrer dan maar eens verklaren! Een Pfarrer weet niet wat er in je omgaat op dat moment. Het gebeurt in je buik, in je borst, in je armen en benen. Het heeft niks te maken met je vaderland. Dat is je reinste larie. Als hij het zo op de hoeve vertelde, zou zijn vader voorzeker knorren ach- ter zijn pijp. Met zijn kleine ogen. Daar bleef je beter onderuit. Hij zou nooit een echte zoon zijn voor hem. Gott mit Uns! Enkele jaren terug spuwde hij Hitier nog uit. Toen verdachten vele Oostenrijkers Hîtler ervan de hand te hebben gehad in de moord op Dollfuss. Dat herinnerde hij zich nog heel precies. Na de Anschluss werd het anders. Toen stond zijn vader met zijn grote bek open, stil voor dat tieren van die man. Dat was zijn leider. Die kon de mensen dollen. Met de buren ging het net zo. Die keken je bars aan als je niet direct naar het front rende. Je moest volksverbonden denken. Zo stond het in de krant. Hij had gehoopt dat ze hem met rust zouden laten. Dat hij op de hoeve zou blijven. Er waren toch handen te kort! Hitler zou niet komen zaaien of oogsten. Die schilderde prentjes waarop je het buitenleven kon zien. Die huiler had hem van de hoeve weggehaald. Hij was tegen zijn zin gegaan. Toen hij zijn dienstbevel kreeg, om voor het grote Duitse Rijk te vechten, had zijn vader zich verschrikkelijk opgewonden. Eindelijk. Zijn oudste zoon mocht met het onoverwinnelijke Duitse leger oprukken. De Führer wilde Europa op zijn kop zetten. Zoals hij het vroeger opgeschreven had in zijn boek. Alle landen verslaan met zijn verstand en zijn wapens. Hij zou zijn volk eten en een woning geven. Een auto en handenvol geld
-De Amerikanen zijn geland, Ente, zei hij Johan glimlachte. Het was al zolang geleden dat iemand hem met zijn lap- naam genoemd had. -Ach zo... Er bleef Johan geen andere reactie meer over in zijn absurde wereld. De muren. Geblakerd. De in elkaar gestorte schuur. Een kapot land en gin- der een zon die de seizoenen aanbrengt alsof er geen Dritte Reich bestond of nooit had bestaan. Duitsland pleegde zelfmoord, maar de zon scheen over de wouden van Oostenrijk. De vier staken. Het versleten hemd aan de staak in het zuiden. - We bouwen alles terug op, Hubert. Je hebt nooit een hoeve gezien zoals ik er nu een bouwen wil. - Hij is in de bossen van Altötting neergestort. Een vliegend fort. De lucht- afweer heeft hem afgeschoten. Je hoorde hnn sirenes boven onze hoofden. Ik heb ze zien lopen in het vliegtuig. Niemand gelooft dat ik het gezien heb. Je hebt je oren horen tuiten, zeggen ze. Ik heb het gezien. Geloof jij mij niet? - Ik geloof alles. Iedereen wil dat ik alles geloof. Hij wilde dat hij geen benul meer had van de oorlog. Hij liep het veld op. Hij stond een tijdlang de neus naar de hemel geheven te staren. Bij de zuidelijke paal zag hij zijn hoeve. De poort stond wagenwijd open. Het gespan reed weg met zijn vader en zijn moeder. Je kon het een heel eind op de berm zien dansen. Waar was Joachim nu? Het land geurde naar het voortstoeiende leven. De buik van de aarde stond bol van verlangen naar bezaaiing. De bosheuvels voerden een wattige ne- vel aan. Over het erf hobbelden vlugschriften in een windstoot. KRAFT DURCH FREUDE. Boven Sankt Georgen draaiden, onzichtbaar door het alles overheersende licht de Sterrenbeelden. Eeuwen zullen voorbijgaan, maar keer op keer zal een man in oorlogsuniform met zege banieren uit het niets opstaan om in naam van een mythe miljoenen mensen de dood in te jagen. Keer op keer zal uit die mythe het delirium ontstaan en zal de geest van het kwaad regeren. In naam van God.
E I N D E